หลักฐานทางประวัติศาสตร์แบ่งออกเป็น 2 ประเภทคือหลักฐานชั้นต้นและหลักฐานชั้นรอง

การสัมภาษณ์ผู้รู้ในท้องถิ่นจัดเป็นหลักฐานลายลักษณ์อักษร

การวิเคราะห์และตีความหลักฐานเป็นขั้นตอนสุดท้ายของกระบวนการ ทางประวัติศาสตร์

หลักฐานประเภทวัตถุ เช่น เครื่องมือหินโบราณถือเป็นหลักฐานลายลักษณ์อักษร

นักประวัติศาสตร์สามารถใช้ภาพถ่ายเก่าเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ได้

หลักฐาน ชั้นต้นคือหลักฐานที่นักประวัติศาสตร์เขียนขึ้นจากการรวบรวมข้อมูลต่างๆ

การตรวจสอบความน่าเชื่อถือของหลักฐานเป็นขั้นตอนหนึ่งในกระบวนการศึกษาทางประวัติศาสตร์

หลักฐานประเภทคำบอกเล่า ไม่มีความสำคัญต่อการศึกษาประวัติศาสตร์

การจดบันทึกเหตุการณ์โดยผู้เห็นเหตุการณ์ด้วยตนเองจัดเป็นหลักฐานชั้นต้น

กระบวนการศึกษาทางประวัติศาสตร์เริ่มต้นจากการตั้งคำถามหรือปัญหาการศึกษา