ศิลปะอียิปต์เน้นแนวคิดเรื่อง “ชีวิตหลังความตาย” จึงเกิดการสร้างพีระมิดและพิธีทำมัมมี่เพื่อรองรับวิญญาณหลังเสียชีวิต

ภาพเขียนฝาผนังอียิปต์มักแสดงการแรเงาและมิติแบบ Perspective เหมือนภาพสมัยใหม่

ประติมากรรมอียิปต์นิยมใช้หินแกรนิตและบะซอลต์เป็นวัสดุหลักเนื่องจากความคงทนถาวร

สฟิงซ์แห่งกิซ่า (Great Sphinx of Giza) ถูกสร้างในสมัยอาณาจักรใหม่ (New Kingdom)

รูปปั้น “เสมียนนั่ง” (Seated Scribe) เป็นตัวอย่างประติมากรรมเมโสโปเตเมีย

ในศิลปะเมโสโปเตเมีย Ziggurat ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางพิธีกรรมทางศาสนา

ประตู Ishtar Gate แห่งบาบิโลนประดับอิฐเคลือบสีรูปมังกรและกระทิงเป็นลวดลายหลัก

Stele of Naram-Sin แสดงกษัตริย์ยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำไนล์เพื่อเฉลิมฉลองการชลประทาน

เทคนิค Black-figure บนเครื่องปั้นดินเผาเป็นลักษณะเด่นของศิลปะกรีกยุคอาร์เคอิก

Kouros คือรูปปั้นชายหนุ่มในท่ายืนที่พัฒนาเต็มที่ในยุคคลาสสิกของกรีก

ประติมากรรม Discobolos ของ Myron สื่อถึงการเคลื่อนไหวของนักกีฬาขว้างจักรอย่างมีชีวิตชีวา

เสากรีกแบบ ดอริก (Doric) มีฐานกลมและหัวเสาหอยโข่ง

วิหารพาร์เธนอน (Parthenon) ใช้คำสั่งเสา Ionic เป็นหลัก

โลงศพดินเผา Sarcophagus of the Spouses ที่แสดงคู่สามีภรรยาเอนกายยิ้มแย้มเป็นงานศิลปะอีทรัสคัน

รูปปั้น Capitoline She-Wolf ที่เลี้ยง Romulus และ Remus จัดเป็นผลงานศิลปะอีทรัสคัน

วิหารอีทรัสคันมีบันไดทางขึ้นได้ทุกด้านและเสาล้อมรอบทั้งสี่ด้านเหมือนวิหารกรีกแบบ Peripteral

ภาพเหมือนบุคคลแบบ Portrait Bust ของโรมันเน้นความสมจริงเพื่อสื่อ Virtus และ Gravitas ของเจ้าของภาพ

โคลอสเซียมในกรุงโรมสร้างขึ้นสมัยจักรพรรดิ Augustus

แพนธีออน (Pantheon) มีโดมคอนกรีตขนาดใหญ่และช่องเปิดวงกลม (Oculus) บนยอดโดม

ศิลปะกรีกยุคเฮลเลนิสติกมักลดทอนอารมณ์และเน้นความสมมาตรเรียบง่าย