คำว่า "มนุษย์" มีตัวการันต์อยู่ในตำแหน่งใดของคำ?

ข้อใดต่อไปนี้อ่านออกเสียงได้ถูกต้องตามคำที่มีตัวการันต์?

เหตุผลใดต่อไปนี้คือเหตุผลที่มีการใช้ตัวการันต์ในภาษาไทย?

ข้อใดเป็นตัวอย่างของคำที่มีตัวการันต์อยู่กลางพยางค์?

จงเลือกคำที่ไม่มีตัวการันต์จากตัวเลือกต่อไปนี้

ตัวการันต์มีลักษณะเป็นอย่างไรในข้อใดต่อไปนี้?

คำว่า "บริสุทธิ์" เมื่ออ่านออกเสียง ควรออกเสียงว่าอย่างไร?

คำใดต่อไปนี้เป็นคำที่มีตัวการันต์ 2 ตัวในท้ายพยางค์?

การอ่านคำว่า "ฟอร์ม" ที่ถูกต้องตามหลักตัวการันต์ควรเป็นอย่างไร?

ตัวการันต์ในคำว่า "กาฬสินธุ์" มีบทบาทอย่างไร?

ตัวการันต์คือพยัญชนะที่มีไม้ทัณฑฆาตกำกับซึ่งไม่ต้องออกเสียงเมื่ออ่าน.

ตัวการันต์สามารถอยู่ได้ทั้งกลางพยางค์และท้ายพยางค์ในคำภาษาไทย.

จุดประสงค์หนึ่งของการใช้ตัวการันต์ คือการรักษารูปศัพท์เดิมของคำที่มาจากภาษาต่างประเทศ.

คำว่า “สัตว์” เป็นตัวอย่างของคำที่มีตัวการันต์เป็นพยัญชนะตัวเดียวที่อยู่ท้ายพยางค์.

ตัวการันต์ในภาษาไทยสามารถประกอบด้วยพยัญชนะสองตัว เช่น ในคำว่า “จันทร์”.

ตัวการันต์มีเฉพาะพยัญชนะเท่านั้น ไม่มีกรณีที่เป็นสระ.

คำว่า “ฟอร์ม” เป็นตัวอย่างของคำที่มีตัวการันต์อยู่กลางพยางค์.

เมื่อมีตัวการันต์ในคำ ต้องออกเสียงตัวอักษรที่มีไม้ทัณฑฆาตกำกับ.

คำว่า “บริสุทธิ์” เป็นตัวอย่างของคำที่มีตัวการันต์ประกอบด้วยพยัญชนะและสระ.

ไม้ทัณฑฆาต (-์) ใช้กำกับตัวสระในตัวการันต์ไม่ได้ มีแต่ใช้กับพยัญชนะเท่านั้น.