ละครซอ เป็นละครที่เล่นในคุ้มหลวงเจ้านายเชียงใหม่ ผู้แสดงเป็นชายล้วน

จ๊าดไต เป็นการแสดงพื้นบ้านของชาวไทยใหญ่ หรือที่เรียนว่าชาวไต

จ๊าดไต (ลิเกไต) ดัดแปลงมาจากการเล่นเฮ็ดความ เป็นการขับร้องชนิดหนึ่ง โดยการดำเนินเรื่องคล้ายลิเก

ฟ้อนเทียน เป็นการฟ้อนของชาวไทยภาคเหนือ

ฟ้อนเทียน ส่วนใหญ่ผู้ฟ้อนถือเทียนจุดไฟมือละเล่มทั้งสองมือตามปกติใช้ฟ้อนในที่กลางแจ้ง ในเวลากลางคืนเท่านั้น

การฟ้อนเทียนนี้แต่เดิมมาคงใช้เป็นการฟ้อนสักการะบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์และพิธีสำคัญในคุ้มเจ้าหลวง

ฟ้อนเล็บเป็นการฟ้อนของชาวไทยภาคเหนืออีกแบบหนึ่ง กระบวนการฟ้อนรำเช่นเดียวกับชุดฟ้อนเทียน เพียงแต่ไม่ถือเทียน ผู้ฟ้อนสวมเล็บยาวทุกนิ้ว เว้นแต่นิ้วหัวแม่มือ นิยมฟ้อนในเวลากลางวัน

การฟ้อนเจิงเป็นการแสดงลีลาท่าทางของการต่อสู้ด้วยมือเปล่าของชาวล้านนา

ฟ้อนดาบ เป็นศิลปะการแสดงลีลาท่าทางที่ออกชั้นเชิงในการต่อสู้ป้องกันตัวด้วยดาบของชาวล้านนา

ตบมะผาบ เป็นการแสดงความสามารถของผู้ชายหรือผู้เหญิงในการต่อสู้ด้วยมือเปล่า เพื่ออุ่นเครื่องก่อนการต่อสู้

เงี้ยว หมายถึง ชาวไทยใหญ่ในสหภาพเมียนมา

ฟ้อนแง้น เป็นการฟ้อนแบบพื้นบ้านประกอบวงซอคั่นระหว่างการขับซอ เป็นการแสดงความสามารถเฉพาะตัว ฟ้อนได้ทั้งชายและหญิง

คำว่า “วี” เป็นคำพื้นเมืองของภาคเหนือ แปลว่า “พัด”

คำว่า "กม" คือ โคมไฟ ผัด คือ หมุน คือ ฟ้อนโคมไฟที่หมุนได้ เป็นภาษาถิ่นภาคเหนือ กมผัดหรือโคมไฟหมุนเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของประเพณีเดือนยี่เป็งในจังหวัดเชียงใหม

คำว่า “ที” หมายถึง “ร่ม” เป็นคำภาษา “ไต” ใช้เรียกในจังหวัดแม่ฮ่องสอน

นาฏศิลป์ล้านนา หรือ ฟ้อนล้านนา เป็นศิลปะการแสดงทางภาคเหนือของประเทศไทย

ฟ้อนล้านนายุคดั้งเดิม พบหลักฐานจากวรรณกรรมต่าง ๆ ได้แก่จามเทวีวงศ์ ของพระโพธิรังสี แต่งเมื่อปี พ.ศ. 2020 โคลงนิราศหริภุญชัย แต่งประมาณปี พ.ศ. 2000–2181

การฟ้อน คือ การแสดงของชาวเหนือโดยมีลีลาอ่อนช้อยงดงามการฟ้อนจะฟ้อนไปตามจังหวะของดนตรี เครื่องดนตรีที่ใช้มักเป็นเครื่องดนตรีของพื้นเมืองล้านนา

ฟ้อนประดิษฐ์ในพระราชสำนัก หมายถึง การฟ้อนที่พระราชชายาเจ้าดารารัศมีทรงประดิษฐ์ขึ้น

ฟ้อนเล็บ เป็นการฟ้อนของชาวไทยภาคเหนือ การแสดงจะมีดนตรีบรรเลงประกอบ จะมีเนื้อร้องหรือไม่มีเนื้อร้องก็ได้ โอกาสที่แสดง ในงานเทศกาลหรืองานนักขัตฤกษ์ต่าง ๆ