ก. เป็นวรรณคดีที่แต่งขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา

ข. ผู้แต่งคือพระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ)

ค. มีที่มาจากกวีนิพนธ์อังกฤษของวิลเลียม เชกสเปียร์

ง. เป็นวรรณคดีที่ได้รับอิทธิพลจากวรรณคดีตะวันออก

ก. เขาเป็นสุขเรียบเรียบเงียบสงัด มีปวัตน์เป็นไปไม่วิตถาร

ข. ความเอ๋ยความรู้ เป็นเครื่องชูชี้ทางสว่างไสว

ค. ซากเอ๋ยซากศพ อาจเป็นซากนักรบผู้กล้าหาญ

ง. ล้วนเป็นคุณแก่ผู้ยังไม่วางวาย ชูเกียรติญาติไปภายภาคหน้าเอย

ก. การซ้ำคำ

ข. การเล่นเสียงพยัญชนะ

ค. การเล่นเสียงสระ

ง. การเลียนเสียงธรรมชาติ

ก.ว้าเหว่

ข. มีกำลังใจ

ค.สิ้นหวัง

ง.หวาดกลัว

ก.ความสุข

ข.การศึกษา

ค.ความห่วงใย

ง.การประกอบอาชีพ

ก. มนุษย์ทุกคนหลีกหนีความตายไม่พ้น

ข. มนุษย์ห่วงชีวิตของตนเองและกลัวความตาย

ค. การให้ความสำคัญแก่ผู้ตายต่างกันไปตามฐานะ

ง. ธรรมเนียมการทำศพที่แตกต่างกันในแต่ละสังคม

ก. ความร่ำรวยอวยสุขให้ทุกอย่าง เหล่านี้ต่างรอตายทำลายขันธ์ วิถีแห่งเกียรติยศทั้งหมดนั้น แต่ล้วนผันมาประจบหลุมศพเอย

ข. เขาเป็นสุขเรียบเรียบเงียบสงัด มีปวัตน์เป็นไปไม่วิตถาร ขออย่าได้เย้ยเยาะพูดเราะราน ดูหมิ่นการเป็นอยู่เพื่อนตูเอย

ค. ชาวนาเหนื่อยอ่อนต่างจรกลับ ตะวันลับอับแสงทุกแห่งหน ทิ้งทุ่งให้มืดมัวทั่วมณฑล และทิ้งตนตูเปลี่ยวอยู่เดียวเอย

ง. อาจจะเป็นเจดีย์มีพระศพ แห่งจอมภพจักรพรรดิกษัตริย์ใหญ่ ประเสริฐด้วยสัตตรัตน์จรัสชัย ณ สมัยก่อนกาลบุราณเอย

ก. นกเอ๋ยนกแสก จับจ้องร้องแจ๊กเพียงแถกขวัญ

ข. มีก็แต่จังหรีดกระกรีดกริ่ง! เรไรหริ่ง! ร้องขรมระงมเสียง

ค. ฝูงวัวควายผ้ายลาทิวากาล ค่อยค่อยผ่านท้องทุ่งมุ่งถิ่นตน

ง. อยู่ตามโรงมุงฟางข้างข้างนั้น ทั้งไก่ขันแข่งดุเหว่าระเร้าเสียง

ก. ทุกชีวิตมีความเสมอภาค

ข. ความตายคือสัจธรรมของชีวิต

ค. การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ

ง. ทรัพย์สินเงินทองเป็นของนอกกาย

ก. วรลักษณ์เข้าวัดปฏิบัติธรรมเป็นประจำ

ข. วิลาสินีใช้ชีวิตอย่างเต็มที่เพราะถือว่าเกิดมาเพียงครั้งเดียว

ค. วรัญญาทำงานหนักเพื่อเก็บเงินจำนวนมากไว้ใช้ยามแก่ชรา

ง. วิภาวรรณเตรียมใจยอมรับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในชีวิต