พระมหากษัตริย์ไทยทรงให้การอุปถัมภ์และทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมทุกแขนงโดยเฉพาะในช่วงระยะเวลาที่บ้านเมืองสุขสงบปราศจากศึกสงคราม

ผลงานด้านศิลปวัฒนธรรมมีรากฐานและผูกพันใกล้ชิดกับคติความเชื่อและลัทธิศาสนา

สุโขทัย รับพระพุทธศาสนาผ่านทางสุราษฎร์ธานี หรืออาณาจักรตามพรลิงค์

สมัยอยุธยา คณะสงฆ์ได้แบ่งออกเป็น ฝ่ายอรัญวาสี และคามวาสี มีตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราชเป็นประมุข

มีการสังคายนาชำระและจัดพิมพ์พระไตรปิฎกครั้งแรกในรัชกาลที่ 5

รัชกาลที่ 1 เป็นความพยายามรื้อฟื้นภาพความรุ่งเรืองแบบอยุธยา

รัชกาลที่ 3 เป็นความนิยมในศิลปะอินเดีย

ภาพจิตรกรรมฝาผนังตกแต่งผนังโบสถ์ วิหาร รวมทั้งระเบียงของพระอาราม พระราชวังและวัง ส่วนใหญ่จะเป็นภาพพุทธประวัติและชาดก

นาฎศิลป์ คือ ผลงานด้านนี้ที่งดงามยิ่ง คือ ศิลปะวัตถุที่เป็นเครื่องประกอบอิสริยยศแห่งองค์พระมหากษัตริย์ ราชวงศ์ และขุนนาง ตามลำดับศักดินา

วรรณกรรมการเมืองการปกครอง เช่น ตำราพระโอสถ ตำราพิชัยสงคราม ตำราธรรมเนียม

สมัยรัชกาลที่ 6 ทรงพระราชนิพนธ์วรรณกรรมร้อยแก้วเพื่อกระตุ้นความรู้สึกรักชาติ

มหรสพของสูงที่ใช้เล่นเฉพาะในราชสำนักและพระราชพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ของพระมหากษัตริย์ ได้แก่ โขน หุ่นหลวง หนังใหญ่ และละครใน

สมัยรัชกาลที่ 6 สังคมไทยเริ่มนิยมละครพูดละครร้อง ใช้นักแสดงที่เป็นชายล้วนเท่านั้น