พระยาไสลือไทย

พญาลิไทย

พระยาพิชัย

จะเป็นเด็กที่มีความพิการ

มักเป็นผู้มีบุญมาเกิด

มักจะเสียชีวิต

ลมเกิดแต่กรรม คือลมที่เกิดในเวลาที่มารดาจะคลอดบุตร

ลมเกิดแต่ผลบุญของบุคคลที่จะลงมาเกิดในท้องมารดา

ลมเกิดแต่เวรแต่กรรม คือลมที่เกิดในเวลาที่มารดาจะคลอดบุตร

ให้ฟังเทศน์ฟังธรรมในวันพระ

ให้ตั้งมั่นอยู่ในการทำ มาหากิน

ให้เกิดความเชื่อในนรกและสวรรค์

สวรรค์ภูมิ มนุษย์ภูมิ กามภูมิ

สวรรค์ภูมิ มนุษย์ภูมิ นรกภูมิ

กามภูมิ รูปภูมิ อรูปภูมิ

เบญจสาขาหูด

เปสิ

อัมพุทะ

เป็นความสุขแบบหนึ่ง

เป็นความยินดีอย่างหนึ่ง

เป็นความทุกข์แบบหนึ่ง

อุตรกุรุทวีป

อมรโคยานทวีป

ชมพูทวีป

บูรพวิเทหทวีป

ชมพูทวีป

อมรโคยานทวีป

เตภูมิกถา

ไตรภูมิกถา

ไตรภูมิกถา หรือ เตภูมิกถา

เมื่อกุมารนั้นคลอดออกจากท้องแม่ ออกแลไปบ่มิพ้นตน ตนเย็นนั้นแลเจ็บเนื้อเจ็บตนนักหนา

สิ่งอาหารอันแม่กินเข้าไปในท้องนั้นไหม้และย่อยลง ด้วยอำนาจแห่งไฟธาตุอันร้อนนั้น ส่วนตัวกุมารนั้น บ่มิไหม้

เมื่อกุมารอยู่ในท้องแม่นั้นลำบากนักหนา พึงเกลียด พึงหน่ายพ้นประมาณนัก ก็ชื้นแลเหม็นกลิ่นตืดและ เอือนอันได้ 80 ครอก

แลกุมารนั้นเจ็บเนื้อเจ็บตนดั่งคนอันท่านขังไว้ในไหอัน คับแคบนักหนา แค้นเนื้อแค้นใจ แลเดือดเนื้อเดือดใจ นักหนา เหยียดตีนมือบ่มิได้ ดั่งท่านเอาใส่ไว้ในที่คับ

กลละ-ฆนะ-เปสิ-อัมพุทะ-เบญจสาขาหูด

กลละ-อัมพุทะ-ฆนะ-เปสิ-เบญจสาขาหูด

กลละ-อัมพุทะ-เปสิ-ฆนะ-เบญจสาขาหูด

คนผู้ใดจากแต่นรกมาเกิดนั้น เมื่อคลอดออกตนกุมารนั้นร้อน

อันว่าสายสะดือแห่งกุมารนั้นกลวงดั่งสายก้านบัวอันมีชื่อว่าอุบล

ในท้องแม่นั้นร้อนนักหนาดุจดั่งเราเอาใบตองเข้าจ่อตน แลต้มในหม้อนั้นไสร้

เลือดแลน้ำเหลืองย้อยลงเต็มตนยะหยดทุกเมื่อแล ดุจดั่ง ลิงเมื่อฝนตก แลนั่งกำมือเซาเจ่าอยู่ในโพรงไม้นั้นแล

5

6

7

เพื่อสั่งสอนพระพุทธศาสนา

เพื่อเทศนาโปรดพระราชมารดา

ถูกทั้งสองข้อ

ด้วยอำนาจแห่งไฟธาตุอันร้อนนั้น ส่วนตัวกุมารนั้นบ่มิไหม้ เพราะว่าเป็นธรรมดาด้วยบุญกุมารนั้นจะเป็นคนแล จึงให้บมิไหม้บมิตายเพื่อดั่งนั้นแลแต่กุมารนั้นอยู่ในท้องแม่

ตนเย็นนั้นแลเจ็บเนื้อเจ็บตนนักหนา ดั่งช้างสารอันท่าน ชักท่านเข็นออกจากประตูลักษอันน้อยนั้น แลคับตัวออก ยากลำบากนั้น ผิบ่มิดั่งนั้น ดั่งคนผู้อยู่ในนรกแล

เมื่อแรกมาเกิดในท้องแม่ก็ดี เมื่ออยู่ในท้องแม่ก็ดี เมื่อออก จากท้องแม่ก็ดี ในกาลทั้ง 3 นั้นย่อมหลงบ่มิได้คำนึงรู้อัน ใดสักสิ่ง

แลกุมารนั้นเจ็บเนื้อเจ็บตนดั่งคนอันท่านขังไว้ในไหอัน คับแคบนักหนา แค้นเนื้อแค้นใจ แลเดือดเนื้อเดือดใจ นักหนา

กามภูมิ

รูปภูมิ

อรูปภูมิ

ส่งเสียงหัวเราะ

ส่งเสียงร้องไห้

ยิ้มบ้างร้องไห้บ้าง

เซลล์ที่มีขนาดเล็กมาก ครั้นโตขึ้นก็จะงอกเป็นหูด

เจริญขึ้นเป็นตัวคน ต้องนั่งคุดคู้จับเจ่าอยู่อย่างเมื่อยขบ

การเกิดของมนุษย์นั้นเป็นทุกข์ยิ่งนัก

กามภูมิ

รูปภูมิ

อรูปภูมิ