การเขียนเพื่อการสื่อสารต้องใช้ภาษาอย่างเป็นทางการเสมอ

การเขียนที่ดีควรมีความชัดเจนและกระชับ

การเขียนเพื่อการสื่อสารต้องมีการแบ่งย่อหน้าให้ชัดเจน

การเขียนเพื่อการสื่อสารไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงผู้รับสาร

การใช้คำย่อในข้อเขียนเป็นสิ่งที่ยอมรับได้เสมอ

การใช้ภาพประกอบในข้อเขียนช่วยเพิ่มความเข้าใจ

การเขียนเพื่อการสื่อสารไม่จำเป็นต้องมีบทสรุป

การตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลเป็นส่วนสำคัญในการเขียน

การเขียนที่มีประสิทธิภาพควรใช้ภาษาซับซ้อน

การเขียนเพื่อการสื่อสารควรหลีกเลี่ยงศัพท์เฉพาะที่ซับซ้อน

โวหารการบรรยายคือการเขียนเล่าเหตุการณ์หรือเรื่องราวให้ผู้อ่านเข้าใจภาพรวม

โวหารเชิงพรรณนามุ่งเน้นการอธิบายความรู้สึกและอารมณ์

โวหารเชิงบรรยายจะเน้นไปที่การอธิบายลักษณะสิ่งของ

โวหารเชิงพรรณนาใช้ในการเขียนบทกวีมากกว่าโวหารอื่น

โวหารการโน้มน้าวใจคือการเขียนเพื่อเปลี่ยนแปลงความคิดเห็นของผู้อ่าน

โวหารการบรรยายไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลสนับสนุน

โวหารเชิงพรรณนาไม่สามารถใช้ในงานเขียนข่าวได้

โวหารการโน้มน้าวใจไม่จำเป็นต้องใช้ข้อเท็จจริง

โวหารการบรรยายและโวหารการพรรณนามักใช้ร่วมกันในบทความเพื่อสร้างภาพที่ชัดเจน

โวหารการเขียนทั้งหมดมีจุดประสงค์เดียวกัน