ก.ใจบาปหยาบจิตร้าย ทารุณ

ข. สุขกายวายโรคร้อน รำคาญ

ค. สงบระงับดับประสงค์ สิ่งเศร้า

ง. พูดมากเปล่าเปลืองปน ปดเหล้น

ก. อนิจจัง

ข. ทุกขัง

ค. อนัตตา

ง. อัตตา

ก. สุจริตจิตโอบอ้อม อารี

ข. สุวภาพพจน์ภายใน จิตพร้อม

ค. อีกหนึ่งห่อนรู้คุณ ใครปลูก ฝังแฮ

ง. มารยาทเรียบเสี่ยมสาน เสงี่ยมเงื่อน งามนอ

ก. มนุษย์ทุกคนชอบคำพูดที่ไพเราะ

ข. ควรคิดพิจารณาให้ดีก่อนที่จะพูด

ค. การพูดมีความสำคัญเทียบเท่ากับการเขียน

ง. ทักษะทางภาษาเป็นสิ่งจำเป็นในการดำเนินชีวิต

ก. ยุพินพูดจาไพเราะให้เกียรติคู่สนทนาอยู่เสมอ

ข. ยุวเรศคิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้นเพื่อแสดงว่ามีความจริงใจ

ค. ยุพาพยายามพูดให้อีกฝ่ายพอใจแม้ว่าจะไม่ตรงกับความจริง

ง. ยุวดีคิดก่อนพูดทุกครั้งว่าสิ่งที่พูดจะทำให้ผู้อื่นเดือนร้อนหรือไม่

ก. อุปมา

ข. อุปลักษณ์

ค. บุคคลวัต

ง. อติพจน์

ก. สืบสอบประกอบจน แจ่มเท็จ จริงนา

ข. ทำคุณอุดหนุนใน การชอบ ธรรมนา

ค. ขอโทษเพื่อคารวะ วายบาด หมางแฮ

ง. คำหยาบจาบจ้วงอา- ฆาตขู่ เข็ญเฮย

ก. เหตุผู้ประพฤติปาน ดังกล่าว นั้นนอ

ข. ผลจักเพิ่มพูนใน อนาคต กาลแฮ

ค. ฟังตอบขอบคำไข คิดใคร่ ครวญนา

ง. หยุดคิดพิจารณา แพ้ชนะ ก่อนนา

ก. ไม่ควรดูถูกผู้ที่ด้อยกว่าตนเอง

ข. ไม่ควรคบค้าสมาคมกับคนพาล

ค. ไม่ควรทะเลาะเบาะแว้งกับผู้อื่น

ง. ไม่ควรใช้ชีวิตด้วยความประมาท

ก. บิดาไม่ต้องการให้ลูก ๆ ทะเลาะกัน

ข. บิดาต้องการให้ลูก ๆ รักใคร่กลมเกลียวกัน

ค. บิดาสอนลูก ๆ ให้เข้มแข็งเหมือนไม้เรียวที่มัดรวมเป็นกำ

ง. บิดาใช้ไม้เรียวที่มัดรวมกันเป็นกำเปรียบเทียบกับความสามัคคี